وسط کویرم با صدای یراحی ... جتس نگاه تو غریب و مبهمه کنارمی ولی دوری یه عالمه ... بی حرکت شدی مثل مجسمه ...خودت رو یه لحظه بزار جای من ... ولی هیچ کس خودشو جای ماه نمیزاره . کویر حالمو خوب میکنه ارومم مثل کویر ... دارن رانندگی میکن منم عقب نشستم ناخوداگاه اشکام جارین نمیدونم از چیه شاید چون حس میکنم ماه بالای سر ابادیست داره با من میاد ... سکوت کویر برای من یه حس خوبه ... میریم میریم تا برسیم ... اما ته دنیا کجاست من باید به کجا برسم ...

بازم تنها سفر میریم ... داشتم اهنگ بمون گوش میدادم .... تولد امسالم ته امید نزدیک شدن به دهه سوم رو گرفت ... هیچ امیدی ندارم برای رسیدن به اون سن ... کاش که تورو سرنوشت ازم نگیره میترسه دلم بعد رفتنت بمیره ... امید داشتم ولی دیگه نه ... فردا میرم سفر ... یزد بعدشم طبس ... امامزاده که اولین بار رفتم ولی تولد امسالم بهم کادو داد که منتظر هیچ ادمی نباید باشم .... من دارم به دوران رکود روحیم برمی گردم .... کاش سفر درمان باشه ولی نیس یاداوری یزد و طبس برای من خاطرات یه عمر امید داشتن و بعد روز تولدت بفهمی همه چیز پوچ و بی معنی بوده . دل من فقط به بودنت خوشه دیگه دلخوشی هم ندارم

ماه در اوج آسمان می رود، و ما در گوشه ای از شب، هم چنان به گفت و گوی دست ها گوش فراداده ایم و ساکتیم. و در چشم های هم، یکدیگر را می خوانیم. در چشم های هم، یکدیگر را می بخشیم. و من همه دنیا را در چشم های او می بینم. و او همه دنیا را در چشم های من می بیند. و ما در چشم های هم ساکتیم. و در چشم های هم می شنویم. و در چشم های هم یکدیگر را می شناسیم.، یکدیگر را می بینیم. و چشم در چشم هم و گوش به زمزمه لطیف و مهربان دست ها خاموشیم. و ماه در اوج آسمان می رود. دکتر علی شریعتی